The Metamorphosis

2007-01-15T15:24:00.000-08:00

چهارراه ولیعصر

2006-02-07T14:59:00.000-08:00

Men have become the tools of their tools

--Henry David Thoreau 1817-1862

2005-09-01T09:29:00.000-07:00

The true measure of a man is how he treats someone who he will get nothing in return from

--unknown

2005-08-19T22:33:00.000-07:00

فاصله

دم استخر که رفتم ديدم يک گوشه روی يک صندلی نشسته. سلام کردم و پیشش نشسنم. يکی ازاستکانها رو جلوم گذاشت. گفت واسه تو ریختم. دوست داشتی بخور. يک پک محکم به سیگار برگش زد. و یک ساعت مدام حرف زد. از همه چيز جز سیاست و مذهب. منم انگار لال مونی گرفته بودم، فقط گاهی يک چیزی می گفتم که متوجه بشه حرفهاش را می فهمم و دوست دارم.
روز بعد وسط جلسه کیفش را انداخت روی دوشش و رفت که به پروازش برسه. هنوز احساس می کنم که خيلی باهام فاصله داره ولی خيلی باحاله.

2005-07-27T23:32:00.000-07:00

ای باغبان! ای باغبان! در ما چه در پیچیده ای
گر برده ایم انگور تو، تو برده ای انبان ما

--مولانا

همين. یعنی فعلا همین.

2005-07-14T15:06:00.000-07:00

Safe Harbor Statement under the Private Securities Litigation Reform Act of 1995:

All statements included or incorporated by reference in this WEBLOG, other than statements or characterizations of historical fact, are forward-looking statements. These forward-looking statements are based on MY respective current expectations, estimates and projections about MY LIFE and DREAMs, all of which are subject to change. Forward-looking statements can often be identified by words such as "anticipates," "expects," "intends," "plans," "predicts," "believes," "seeks," "estimates," "may," "will," "should," "would," "could," "potential," "continue," "ongoing," similar expressions, and variations or negatives of these words. These forward-looking statements are not guarantees of MY OPINIONs and are subject to risks, uncertainties and assumptions that could cause the actual ME to differ materially and adversely from those expressed in any forward-looking statement.

2005-06-24T14:16:00.000-07:00

Professional

My professional life is always suppressed by my social skills. I rarely relate to people professionaly, I ususally make friends and then work with them. The possitive side is obvious, I am working in my comfort zone. No competition, not enough! aggretion and a perfect work environment. No complain, I've been always paid to walk on the edge of technology. But, is it enough? What happens to my profession down the road? Am I always want to work in window-less offices as a ... ... ... Design Engineer?
...
The last time that my social and professional sides were fighting was when I was interviewing a candidate much older than myself. I was wondering if I have to chat with him and let him talk about his experiences and his life or hammer him with all technical questions to write a neat and professional evaluation sheet. What if he gets offended? What if he gets offended and then get hired as my coleague? I still get blame from my old students because I was serious when I was grading their homeworks. May be it is time to let my professional side plays a little bit. If the social side get suppressed he can always write in this weblog?

2005-06-14T22:40:00.000-07:00

Last Temptation

My old days buddy has been forced to marry. If you skip from your mom, mother nature will catch you. Life is funny the way it is. Just lay back and relax, things are happening as they should.
Bachelor party is on this weekend. We used to fantasize a lot for this moment, but things turn to happen in a rush. We had to leave those dreams and chose Vegas for the party. There is no time, everything should happen within nine months. That's the deadline defined by the mother nature.
...
Nothing is forever, each time you are in a sliding window. Window slides and leaves you with friends, regrest, pictures and memories. whatever you do you cannot stay in the same window. The window is sliding; even if you move with it, not everybody in the window does. You end up in a new window sooner or later. Lay back and relax.
...
Today I read in a business report "Paranoid survives". Don't buy it, lay back and relax.

2005-06-02T13:45:00.000-07:00

Memorial Weekend,

Weekend was too good to be ignored. My recent social partners have tought me one big lesson: "Always leave your options open". Actually two lessons, the second lesson is short and simple. May be that's why I almost forgot it. "Fantasize!". Memorial weekend was an excuse to practice these two golden lessons. From a month ago, I turned down all my offers. All of them were so tempting, so good to be ignored. But, I had to practice my lessons.
...
It was sunday afternoon, pacific ocean breeze was passing through our suite before touching anything else, I layed on a bed, buzzed from wine tasting, around me there were six more people laying on the same bed. You know the rest, don't you? (Just, don't forget the second lesson, Fantasize!)
...
Momy is comming tonight. Eventhough I planed to clean my home before she arrives, but I couldn't manage to do that. The trip smoked my weekend and left me no energy for the last two days. I just had enough to recover myself. Doesn't matter, Mom is the only woman that loves me even if I don't make my bed.
...
By the way, do you remember last year memorial weekend. Where have you been, missed you all.

2005-05-26T09:36:00.000-07:00

Update

The new job is good. Better than I thought. Well, I try to behave. I go early, except today!, and leave late. I try to work, except right now that I am bloging. For some political reasons, I still haven't installed the persian fonts on my new computer, and I do believe that blogging from home is a waste of time, so sorry for my delay and my english. Life is moving forward, even faster than before. Whenever I commit any unforced-change, I feel proud. Then for a little while I try to expand the change to the other aspects of my life and then ... everything goes back to ordinary. Human being is a make-ordinary machine. She/He goes after anything, gets it, enjoys it for a little while, then makes an ordinary out of it, and starts tolerating it. The same way that he makes shit out of the most delicious foods
...
I gonna go back to work. My make-ordinary machine has to work. There are so much new things that need to be processed

2005-04-28T18:14:00.000-07:00

استعفا

يک روز که خوشی زير دلم زده بود. واسه رييسم نوشتم:

04-...-2005
Dear ...,
I have decided to tender my resignation as of today. My last day will be ...... I genuinely appreciate the opportunity that you have provided for me here and thanks for all your support.
I am delighted to be a part of the ....... during the last ......... years and I wish ........ continued success. Please feel free to contact me at any time if I can be of further assistance in helping with a smooth transition.
Sincerely,

Herman

cc: .....

و رفتم ...

2005-04-15T16:15:00.000-07:00

one thing is one thing
another thing is another thing
and that's the way it is

--bon dia viadinho

2005-04-14T09:56:00.000-07:00

سوغاتی

مامانم همش ازم می پرسه که چی می خواهی از ايران واست بيارم. تا حالا بهش گفتم يک قليون، يک تخته نرد و يک جلد کتاب سهم من. ديگه چی بگم بياره؟

2005-04-06T13:23:00.000-07:00

طرف ما شب نيست
صدا با سکوت آشتی نمی کند
کلمات انتظار می کشند
من با تو تنها نيستم، هيچ کس با هيچ کس تنها نيست
شب از ستاره ها تنهاتر است ...
-- شاملو

آدمهايی که واسه خودشون سبک دارند را خيلی دوست دارم. معمولا واسه معاشرت و رفت و آمدهام آدمهايی را ترجيح می دم و انتخاب می کنم که در مورد هر چيزی نظر دارند و از همه مهمتر اينقدر شجاع و با اعتماد به نفس هستند که نظرشون را رودر رو (محترمانه يا با فحش، فرق زيادی نمی کنه) بهت می گن. هرچند نظرشون کاملا با نظر من مخالف باشه، سخته می دونم، ممکنه در ظاهر روی اعصاب هم راه بريم، يا همديگر را حرص بديم ولی اين فقط حس های موقتيه. واقعيت اينه که چون به اين آدمها اهميت می دم و خيلی دوسشون دارم رو در روی هم می ايستيم و تو سر و کله هم می زنيم. قرار نيست چيزی بين ما نگفته بمونه. البته اشتباه نشه، کسايی را که دوست دارم فقط تو سر و کلشون نمی زنم؛ تو سر و کله زدن فقط قسمتی از دنيای بيکران دوستی ماست. مگه نه؟

2005-04-04T13:09:00.000-07:00

13 بدر

يک آخر هفته خيلی معمولی مثل همه آخر هفته های ديگه گذشت. اين دفعه در ارتفاعات ماموت، روی چوبهای اسکی. همون ادمهای باحال هميشگی، اين دفعه يک خورده بيشتر. همون مستی و بيدار خوابی های آخر شب، همون intellectual pointless discussions TM، همون گيرهای هميشگی به همديگه و همون و همون و همون.
يکی از رسوم سفرهای ما اينه که موقع برگشت، اسکار بهترين ها را بين کانديدهای مختلف تقسيم می کنيم، بهترين اسکی باز، پرخواب ترين، بهترين آشپز، بهترين نق، بهترين دودره بازی، تنبل ترين و ...
...
intellectual pointless discussion is a trademark of deltangestan.com

2005-03-31T16:46:00.000-08:00

تعطيلات نوروزی

اين چند روز هر کی که از کنار من رد شده، گوشم را گرفته و همچين محکم کشيده که هی آقا جان از اين غلطها ديگه نکنی. گرچه گوشم يک کم درد گرفته ولی از اينکه انقدر بهم اهميت می دن و گوشمو می کشن خوشحالم. اصلا خدايا می شد گوشهای منو يک خرده درازتر می آفريدی که راحتتر دست دوستام بهشون برسه و کشيدنش راحت تر باشه.
...
مهمونيهای نوروز خوش گذشت. سيزده بدر امسال هم مثل سال گذشته شوی مد پارک ميسن را متاسفانه از دست می دم. کاريش نميشه کرد، از سرسره بازی نمی شه گذشت.

2005-03-23T09:49:00.000-08:00

عيدی

بالاخره، ديروز عمو سام عيدی من را داد. دو تا ويزای برجسته رنگی يکی با عکس مامان جون و يکی با عکس بابا خان.
...
حالا که منم وقت چندانی تا اومدن مامان و بابا ندارم و با توجه به اينکه من پايبند اصول سنتی هستم منم بايد يک آگهی مثل اين بذارم؛ البته با ذکر اين نکته که برای مدتی محدود خواستگاری سنتی در محل پذيرفته می شود.

2005-03-18T11:58:00.000-08:00

وبلاگ تکونی

اين ليست سمت راست وبلاگم را خيلی دوست دارم. هر کدومش يادآور گوشه هايی از خاطرات، دغدغه ها، افکار، شاديها، دعواها و ... در لابلای روزمرگيهامه. شادی شاعرانه باقيمانده پلوراليسم وبلاگی خانوادگی از دو سه سال پيشه. قبل ترها بامداد و کتيبه زخم هم بوند که ظاهرا از وقتی سر و کله من پيدا شده اونا ديگه نمی نويسن. اون قديما شادی شاعرانه سفارشم قبول می کرد، يادمه هر کی که تو دانشگاه تهران عاشق می شد يک سر بهش می زد اونم خيلی جدی سيگار روشنفکريش را روشن می کرد و دو سه تا سوال می پرسيد که چميدونم اسمش چيه، چشاش چه شکليه، قد و هيکلش تو چه مايه هاييه و ... دو سه روز بعد هم يک نوشته می داد دست طرف که اگر واسه هر کسی می خوند عاشقش می کرد. يکی از همين روزا هم واسه خودش يک همچين چيزی نوشت و شد بابای عرفان. وبلاگ صورتی نوستالژی باقيمانده از دبيرستانه. هر چی می نويسه من را می بره دبيرستان. Godling گرچه نمی فهمم چی می نويسه ولی من را می بره دم در خونمون. همسايه ديوار به ديوار قديميه. زاغ سياه من رو خيلی چوب زده، فکر کنم تنها کسی باشه که بعضی چيزا رو که نبايد بدونه می دونه:)
لمپن و مينواک را خيلی دوست دارم، با اينکه از معدود آدمهايی هستند که می تونن حرص من را درآرن. جفتشون آدمهای صاحب فکر، سبک و کلاس هستند. البته تو دو تا کلاس مختلف قرار دارند. رد پاهاشون تو اين وبلاگ خيلی می آد.
هنوز مبهم و نامعين هميشه به عينک صورتی من گير می ده. قبل ترها تو سر و کله هم خيلی می زديم. خودمونی و رويای نيلی را فقط تو وبلاگ می خونم. جفتشون بی شيله پيله و دوست داشتنين. هر کدومشون می تونن تو را ياد همه آدمهايی که دوست داری بندازن.
خواب يک ستاره با يک دوربين از يک زاويه متفاوت اونچه دورو برم می گذره را فيلم برداری می کنه. زاويه ای که من ازش خيلی دورم. فرهنگ اطلاعات می ده. مثل يک شبکه خبری.
پژمان، روزهای معمولی و گوسفندستان تکرار مکرراتن. انقدر می بينمشون که ديگه نيازی به وبلاگشونم نيست. ولی اگر هراز چندگاهی پست جديدی ننويسن دلم براشون تنگ می شه حتی اگر شب قبلش همديگر را ديده باشيم. نوشته هاشون يک جورايی دفترچه خاطرات منم هست.
دلتنگستان را هرکسی يک جور می شناسه. ولی تا تنيس ازش نبرين نمی تونين ادعا کنين که می شناسينش. شده که دو سه روز تو سر و کله هم زديم ولی فرداش که وبلاگشو می خونم انگار يک غريبه اين و نوشته. هميشه يک چيز جديد و متفاوت داره که می تونه مدتها سرگرمت کنه.

خيليهای ديگه هم هستن که می خونمشون و دوسشون دارم، بهار همتون سبز و مبارک باشه.

2005-03-16T22:08:00.000-08:00

No, what she needs is not a loving gaze but a flood of alien, crude, lustful looks settling on her with no good will, no discrimination, no tenderness or politeness; settling on her fatefully, inescapably. Those are the looks that sustain her within human society. The gaze of love rips her out of it.

from IDENTITY by Millan Kundera

2005-03-15T16:02:00.000-08:00

خون

آخ جون دادم، بالاخره دادم. بله من خون دادم، 450 ميلی ليتر. تقريبا 10% موجوديم را دادم. شرط خون دادن اينه که کون نداده باشی. البته واسه مردها؛ مثل هميشه فيلتر گزينشی خانمها گشادتره. شرايط ديگری هم دارد مثلا اگر در 12 ماه گذشته برای سکس، پول يا مواد مخدر داده باشی خونت حرام است. ازت خون نمی گيرند. ولی نفهميدم اگر برای سکس، گيلاس شراب، کاسمو، ويسکی يا چرا راه دور، ... داده باشی تکليف خونت چيست؟ ظاهرا همه چيز بازی با کلمات هست.
راستی شنيده ای که همشهريت به حروف الفبا اعتراض می کند که چرا به ن می گوييد نون ولی به که نمی گوييد *ون.

2005-03-14T16:01:00.000-08:00

داوينچی

بالاخره کتاب "کد داوينچی" تمام شد. با خوندن اين کتاب من نشان دادم که می تونم يک شهروند Stereo Type نمونه باشم. حالا که اينجا خوندن بامداد "های" خمار از مد افتاده، خوب منم مثل يک شهروند خوب می رم و هر چی که تو ويترين کتابفروشی بود و برچسب "پرفروش" خورده را می خونم. باشه، باشه، می دونم اسم اينجا "The Metamorphosis" هست؛ منم اگر کسی ازم پرسيد چه کتابی می خونی، بادی به غبغب می ندازم و می گم از مسخ کافکا و تهوع سارتر و دميان هرمان هسه خوشم می آد. کوندرا را دوست دارم ولی حرصم را در می آره. حتی تو Orkut خودم را عضو گروههای اين شاهزاده ها کردم. تو کتابخونه خونمم از هر کدومشون يکی دو تا کتاب دارم ولی زير تختم هميشه يکی دو تا قصه دارم که شبها من را از روی مبل جلو تلويزيون بلند می کنه و می بره تو رختخواب.
...
کد داوينچی بدک نيست، مخصوصا که فيلمشم قراره به زودی ساخته بشه. ظاهرا آقای تام هنکس هنرپيشه اصليش خواهد بود. چيزی که تو اين کتاب من را حرص می داد اين بود که در اوج پليس بازی و تعقيب و گريز، قاتل و فاميلهای مقتول با خونسردی می نشينند و تاريخ می بافند. البته ناگفته نماند که آقای دن بران اينجوری خورده حسابش با مذهبيون متعصب را تسويه کرده، و ما را هم مجبور می کنه ويرايش نيمه تاريخی ايشون را از مسيحيت و مسيح بخوانيم.

2005-03-09T10:00:00.000-08:00

کتاب

از وقتيکه کتاب خوان شدم يک کار به کارهای صبحم اضافه شده؛ بايد دنبال عينکم بگردم. تا کتاب هست قرص خواب به چه دردی می خوره؟

2005-03-07T11:45:00.001-08:00

اقيانوس

دو سال پيش وقتی رفتم خونه جديدم خوشحال بودم که هر صبح سر راه خونه تا محل کار، اقيانوس آرام از کنارم رد می شه؛ چند وقتيه که هر صبح سه دلار می دم تا نبينمش. آخه چرا اتوبان سريعتره؟

2005-02-24T14:33:00.000-08:00

دينگ دينگ

ظهر رفتم پستخونه تا واسه مامانم يک بسته پست کنم ديدم همون آقايی که سه سال پيش اونجا نشسته بود هنوزم نشسته، هنوزم با لبخند بهت سلام می کنه، هنوزم بسته را می ذاره رو ترازو، هنوزم کد مقصد را وارد می کنه، هنوزم پول می گيره، و هنوزم بقيه پولت را می ده و با لبخند روز خوبی را واست آرزو می کنهٍ؛ هنوزم همين که روت را برگردوندی با صدای کلفتش می گه NEXT.
نزديک بود بگم بيچاره، که يادم اومد منم مثل سه سال پيش بايد برگردم سر همون کار، پشت همون کامپيوتر بشينم، همون کد را بنويسم و هنوزم حس کنم که خوشبختم.

2005-02-17T17:51:00.000-08:00

گرچه چشم برداشتن از چشمای درشت سياهش کار آسونی نبود ولی اون مغز قلم بدجوری چشمک می زد. ظاهرا نميشه همه چيز را با هم داشت.

2005-02-15T11:34:00.000-08:00

برف

از اون بالا همه چيز سفيد سفيده، ذهنت را ول می کنی واسه خودش بره، خيالبافی می کنه، بيشتر و بيشتر، تندتر و تندتر. يک لحظه خودت را پيدا می کنی، وسط زمين و هوا، صبر می کنی که قل خوردنت تموم شه، پا می شی، خودتو می تکونی، هر کدوم از چوبهاتو از يک گوشه می آری، پات می کنی، دوباره از اول. ايندفعه حواستو جمع می کنی، دستها بالا، انگار که يک سينی داری می بری. فشار رو پای دامنه، پای قله را آزاد می کنی، چپ، حالا راست، دوباره چپ، دوباره راست. آفرين. يک کم که رفتی عادت می کنی، ذهن واسه خودش می ره، خيالبافی می کنه، بيشتر و بيشتر، تندتر و تندتر، و ... منتظر می مونی تا قل خوردنت تموم شه ...
...
هيچ چيزی بهتر از يک مسافرت اسکی در Mammoth نيست، مخصوصا اگر يکی واست شومينه روشن کنه، يکی واست شام درست کنه، يکی صبحانه درست کنه، يکی مشروب دستت بده، يکی شريک حکمت بشه و يکی شريک رقصت.

2005-02-10T13:50:00.000-08:00

محاسبه تمرکز

مدت زمان بين ديدن آيکن نامه در گوشه راست کامپيوتر و زمان چک کردن Email (بر حسب دقيقه) تقسيم بر 60.
اگر Email را باز کرده و نخوانيد عدد فوق را بر دو تقسيم کنيد.

2005-02-08T18:22:00.000-08:00

چهارشنبه

چهارشنبه ها محله ما از هميشه سوت و کور تره. اگر يک وقت هوس کنيم سر شب خونه نريم جای خاصی پيدا نمی شه. و عجيب اينکه اگر خدايی نکرده يک چهارشنبه ای پام به خونه برسه چنان حوصلم سر می ره که نگو. واسه همين از اون قديم قديما، حتی اون زمانهايی که افسارم همش دست خودم نبود برنامه چهارشنبه هميشه از قبل مشخص بود، يک وقتهايی ليگ فوتبال ارواين (اينم واسه دوست عزيزی که پرسيده بود من کجا زندگی می کنم)، يک وقتهايی شب برزيل تو الدورادو، يک زمانهايی تو قهوه خونه نشستن تو لاگونا، و حالا مدتهاست که شب سينما و شام و اين جور چيزها شده. فقط اشکالش اينه که پيدا کردن فيلمی که يک گروه بپسندند و هيچکدومشون قبلا نديده باشند خيلی آسون نيست. کار به جايی رسيده که کم کم همه فيلمهای نيمه بند تنبونی را هم مجبوريم ببينيم. نکنه فردا بايد The Wedding date را ببينيم؟
...
اين روزها بازار تنيس داغه، باور نداريد از گيرمنديان بپرسيد؟ و البته بازاز تولد، بابا آخه چرا همتون با هم بدنيا اومدين. سه چهار هفته گذشته که از بس تولد رفتم به هيچ چيز ديگه نرسيدم اين هفته هم که از مدتها پيش قرار بوده بريم اسکی و يک تولد را از دست می دم. چرا آدم نمی تونه در يک زمان دو جا باشه. يا اصلا چهارشنبه شبها را يک جا ذخيره کنه که اگر دو تا چيز مثل اسکی و تولد روی هم افتاد بتونه از ذخيرش استفاده کنه.

2005-02-03T13:03:00.000-08:00

داشتم فکر می کردم که چرا با توجه به اينکه کلی دليل خوب دارم که حالم خوب نباشه ولی باز حالم خيلی خوبه. به اين نتيجه رسيدم که چون حالم خيلی خوبه فکر می کنم دليلامم خوبن.

2005-02-01T13:32:00.000-08:00

امروز می برمش

2005-01-28T15:35:00.000-08:00

مجوز

يک ساعت که تو Gym سگ دو بزنم، اين مجوز را پيدا می کنم که يک برگر چرب و چيلی بخورم. زندگی شده مجوز گرفتن از خودم. اشتباه نشه پروسه مجوز گرفتن خيلی وقتها از خود مجوز باحال تره.

2005-01-25T17:40:00.000-08:00

علاف

امروز که اسامی نامزدهای اسکار را می خوندم يک نکته جالب کشف کردم. بر خلاف هميشه، ايندفعه بيشتر فيلمهايی که کانديد شدند را ديدم. تو سال گذشته عجب آدم بيکاری بودم ها. به قول اين امريکايها يکی نيست بگه Go get a life علاف خان. البته دوست بد و ذغال خوب هم بی تاثير نبود. خدارو شکر فعلا به تفريحات سالم رو اورديم، تا ببينيم کی کرم اين يکی می خوابه.
به هر حال اينم ليست انتخابی من:

Best Picture: Sideways (چون محلمون را نشون می ده)
ِDirector : Scorsese (نه به خاطر Aviator بلکه به خاطر Taxi Driver)
َActor: Foxx (نه به خاطر Foxx بلکه به خاطر Ray Charles)
Actress : Catalina
Supporting Actor: Owen
Supporting Actress: Natalie

2005-01-24T10:40:00.000-08:00

عادت

بالاخره بعد از چهار سال زندگی کردن تو امريکا متوجه شدم که اينجا اصلا کاغذ A4 وجود نداره. و اون چيزی که من فکر می کردم کاغذ A4 هست در حقيقت کاغذ نامه "8.5 در 11 است. جالبه که من به طور متوسط روزی دو سه بار پرينت می گيرم. ظاهرا تا جايی کارم گير نکنه دليلی نداره بفهمم چی به چيه!

2005-01-22T09:25:00.000-08:00

تنيس

وقتی مطمئن نيستم که چيزی خرابه يا خوبه نمی دونم چه کارش کنم. غذايی که دو سه روزه تو يخچال مونده، شيری که تاريخ مصرفش نزديکه، کاری که باب دلم نيست، آدمی که حوصلش را ندارم و ...! معمولا کاری که تو اينجور مواقع می کنم می شينم و منتظر می مونم تا يک طوری بشه. بيشتر وقتها خراب خراب می شه، اونقدر خراب که بوی گندش همه جا رو می گيره، اونموقع با خيال راحت می ندازمش دور. بعضی وقتها حتی حوصله شستن ظرفش را ندارم و با ظرف می ندازمش دور.
به نظر شما کار ديگری می تونم بکنم؟
...
امروز اسکی نرفتم که شب برم مهمونی، الان که دلم واسه اسکی خيلی تنگ شده مخصوصا اينکه همه تيم زيرزمينيمون رفتند. جوونتر که بودم هر دو تا کار را می کردم. من چرا چرت و پرت می گم. من که جوونتر بودم اصلا اسکی نمی کردم.

2005-01-20T17:18:00.000-08:00

از اينکه خوشحالم و همه چيز باب دلمه، خيلی خوشحالم.

Tao Te Ching

2005-01-17T09:25:00.000-08:00

Tao Te Ching

The game plays the game
the poem writes the poem
we can't tell the dancer from the dance
...
A good athlete can enter a state of body-awareness in which the right stroke or the right movement happens by itself, effortlessly, without any interference of the conscious will. This is a paradigm for non-action: the purest and most effective form of action

2005-01-05T13:25:00.000-08:00

خنک آن قمار بازی به قمار باخت آنچه بودش
بنماند هيچش الا هوس قمار ديگر
--مولانا

تعطيلات خوش گذشت. خيلی هم خوش گذشت. با يک پشمک کنار بی بی دل تو Staple Center شروع شد و با يک آش تو خونه آس خشت تموم. آخرين باری که وگاس رفته بودم فکر می کردم که ديگه همه کرمامو ريختم. ايندفعه از سر سيری و به بهانه نداشتن هيچ برنامه بهتر رفتم وگاس. اولين دست و که بهم داد چهار تا آس توش بود. نه، باورم نشد، يک چيزی بايد اشتباه شده باشه. بی خيال، رفتم تو اتاق. تلويزيون را روشن کردم، همين دوپر دو و سه واسه من کافيه. بيرون که رفتم دوباره چهار تا آس تو دستم بود، انگار ايندفعه شانس با منه، يک نفس عميق، ... Raise ... Raise ... Raise ...
از وگاس که برگشتم يک دوش آب سرد گرفتم، سوار هواپيما شدم و رفتم سياتل. دو سه ماه پيش شرق رفته بودم، حالا نوبت غرب بود. دستم و که باز کردم نه، ده، سرباز، بی بی و شاه بود همه از پيک. ديگه کم کم به شانسم ايمان آورده بودم، وسوسه شدم نه را بندازم و منتظر آس باشم. Royal Flush
که اومد منم All IN می کنم...
تو فرودگاه بودم که فهميدم بقيه تعطيلات قبلا برنامه ريزی شده. شب سال نو شاه دل، يک دست برنده ديگه داد دستم. با همه آسهای رنگ و وارنگ. روز اول سال يک باربيکيو و فوتبال جانانه زديم با هموروديهای دانشگاه. از اونموقعی که 18 سالمون بود و يک بار تو پارک لاله با هم فوتبال بازی کرده بوديم، اين دفعه دومی بود که با هم بازی می کرديم، ايندفعه تو Will Rodgers پارک.
يک شنبه هم که گفتم آس بارون شديم...

سال نو شما هم مبارک، امسال سال شانسه مگه نه، باور نداريد صبر کنيد، منتظر دست بعدی باشيد ...

2004-12-20T17:28:00.000-08:00

بيمه

ته ساله، حوصله کار کردن ندارم. يادم اومد که امسال از بيمه دندانپزشکيم استفاده نکردم. گفتم می رم يک سر دکتر هم هوايی می خورم هم از اين بيمه يک استفاده ای می کنم. خلاصه، جناب دکتر 800 دلار گوش بيمه را بريد، 300 دلار گوش منو. حالا من نمی دونم 800 دلار سود کردم يا 300 دلار ضرر.
...
جالبه، هزينه روت کانال اينجا حدود 1100 دلاره. دکتر ايرونيه، مريضم که ايرونيه، وسايل کارم که همه چينی و کره ای هستند که تو ايرانم همينه. صدای وز وز مته هم که همونه. نمی دونم روت کانال تو ايران چنده، حالا فرض کنيم اگر 200 دلار باشه پس اين 900 دلار اضافه کجا می ره. هر چی فکر کردم و اينور و اونور را نگاه کردم، به جز خانم دستيار مو بلوند چشم آبی که کمکت می کنه دهنت را باز نگه داری و متخصص ساکشنه (منظورم همين لوله ايه که آب دهن را می کشه) هيچ تفاوت ديگه ای نديدم. يعنی همه اين تفاوت واسه اونه؟؟؟

2004-12-14T18:04:00.000-08:00

closer

بالاخره يک هفته طول کشيد تا فهميدم که از Closer خوشم اومده. گرچه در ظاهر همش بحث و دعوا سر سکس و خيانت و اين حرفهاست ولی نوع کاراکترها واسه من خيلی جالبتر اومد. آنا (Julia Roberts) يک آدم حرفه ای و مستقله که واسش کارش و حرفه اش اولويت اول را داره. رابطه، عشق و اينجور حرفها کشکه. اگر يک رابطه بی دردسر داشت، که چه بهتر وگرنه تو يخچالش دو سه تا ... داره که کارش را راه می ندازه. رابطش تا وقتی واسش ارزش داره که کس ديگری سر راهش سبز نشه.
آقای دکتر بعد از آنا مزخرفترين شخصيت است. آقای دکتر همه چيز را می خره و هميشه بايد برنده باشه. واسش عشق و رابطه مثل کت و شلوار خريدنيند. دکتر و آنا شخصيتهای مکمل همند. وقتی هم به هم می رسند، کونشون را می کنن به هم و می خوابند. تا يکيشون يک جای ديگه درزی را وا بده. و البته هميشه خوشبختند.
دن (Jude Law) را کاريش نمی شه کرد. همينه که هست. جذابه، باحاله، خوش مشربه، همنشينی باهاش کيف داره، حتی آدم محافظه کار و فرصت طلبی مثل آنا هم بدش نمی آد که امتحانش کنه؟ اين جور آدمها هميشه تو کلشون چيزهای گنده گنده می گذره ولی آخرش آگهی تسليت می نويسن يا دستفروشی می کنن. وقتی هستن عاشقهای خوبين ولی وقتی از در خونه رفتن بيرون معلوم نيست برمی گردن يا نه؟
و اما آليس، اون حداقل اين جسارت و بزرگی را داره که وقتی عاشقه، معامله نکنه، منتظر نباشه تا بگيره بعد بذاره تو ترازو و ببينه چقدر می شه تا پس بده.اهل انتقام نيست. تو حال زندگی می کنه و متاسفانه بيشتر وقتها آينده و حتی حال را می بازه. حتی تو فيلم بايد ستريپر باشه تا مبادا خيلی گنده شه. به قول آليس :
"Lying is the most fun a girl can have without taking her clothes off... but it's more fun if you do."

دو سه تا نکته:
- آقای Mike Nikols سی و هشت سال پيش فيلم Graduate را ساخته. پس با نگاه اول درست نيست که بگيم اخ بد بود.
- خيلی از اين نتيجه گيريها از يک مکالمه طولانی و مبهم و نامعين در اومده.
- اينم گوش کنيد
- لطفا به خودتون نگيرين

2004-12-09T11:21:00.000-08:00

روزهای معمولی

شما جزء کدام گروهيد، اونهايی که موقع پوشيدن کفشتون بندش را باز می کنيد يا اونهايی که موقع در آوردنش؟

2004-12-07T10:14:00.000-08:00

Urban Legends

می گن يک سری آدم دنبال ملا نصرالدين راه افتاده بودند و مسخرش می کردند. جناب ملا واسه اينکه از شرشون آزاد شه، بهشون می گه فلان جا آش نذری می دن. آدمها هم ملا را ول می کنند و می رند دنبال آش نذری. بعد از مدتی ملا به خودش می گه نکنه اونجا واقعا آش نذری می دن. و می ره دنبال آش ...
ماجرای 21 گرم پست قبلی منم شده بود مثل آش نذری ملا. ته ذهنم داشتم به روش اندازه گيری وزن و چگونگی محاسبه اون در لحظه مرگ فکر می کردم که اينترنت به دادم رسيد. ماجرای 21 گرم، و خيلی ماجراهای مشابه را اصطلاحا Urban Legends می گن. خبرهايی که معمولا دسته اول نيستند، منشا خبر مشخص نيست ولی يک جورايی جالبند، اثبات يا نفی اونها خيلی ساده نيست و ... معمولا مدت زيادی بين مردم وجود داشتن. ماجرای امامزاده هايی که گوشه و اطراف مملکتمون سبز می شدند می تونه يک جورايی از اين گروه اخبار باشه. اين لينک 25 تا از مشهورترين Urban Legends هفته پيش است. حداقل سه چهار تا شو از طريق Email گرفتيد، مگه نه؟

2004-12-03T19:04:00.000-08:00

21 گرم

می گن وقتی آدم می ميره درست در لحظه مردن 21 گرم از وزنش کم می شه. يعنی تمام وزن زندگی فقط 21 گرم هست. تمام عشق، تمام نفرت، تمام خوبی، تمام بدی همش روی هم می شه 21 گرم. بيچاره اين نکير و منکر چه ترازوهای دقيقی بايد داشته باشند.
هم 21 گرم را ببينيد هم RAY را، هر دوتاشون خيلی باحالن. جفتشون می گن چقدر زندگی بی ارزشه و چقدر لازم و لذت بخشه که آدم ارزشش را بدونه.

2004-12-01T11:12:00.000-08:00

من غلام قمرم غير قمر هيچ مگو
پيش من جز سخن شمع و شکر هيچ مگو

سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو
ور از اين بيخبری رنج مبر هيچ مگو

دوش ديوانه شدم عشق مرا ديد و بگفت
آمدم نعره مزن جامه مدر هيچ مگو

گفتم ای عشق من از چيز دگر ميترسم
گفت آن چيز دگر نيست دگر هيچ مگو

من بگوش تو سخنهای نهان خواهم گفت
سر بجنبان که بلی جز که بسر هيج مگو

گفتم اين روی فرشته است عجب يا بشرست
گفت اين غير فرشته است و بشر هيچ مگو

گفتم اين چيست بگو زير و زبر خواهم شد
گفت می باش چنين زير و زبر هيچ مگو

ای نشسته تو درين خانه پر نقش و خيال
خيز ازين خانه برون رخت ببر هيچ مگو

-مولانا

2004-11-27T13:55:00.000-08:00

زمستان

کفشهای گنده و چوبهای دراز اسکی آزادی پاها را محدود می کنند. هزينه ای که واسه ليز خوردن تو دامن کوهستان بايد پرداخت

2004-11-23T17:26:00.000-08:00

اسکار

خيلی ممنون از تو که واسم کامنت تبريک گذاشتی،
خيلی ممنون از تو که تو اورکات واسم پيغام تبريک گذاشتی،
خيلی ممنون از تو که واسم ايميل تبريک فرستادی،
خيلی ممنون از تو که بهم تلفن تبريک زدی،
خيلی ممنون از همتون که اومديد تولد و کادوهای خوشگل اورديد،
و خيلی خيلی ممنون از تو که بهم يادآوری کردی که تولدمه و بايد جشن بگيرم

2004-11-19T01:01:00.000-08:00

++C

امروز تولدمه، تولدم مبارک. اگر امروز يک سر اينجا زديد و کامنت تبريک نذاشتيد خيلی خريد :)دددد

2004-11-18T11:37:00.000-08:00

خون

يک ماشين دم در شرکت واستاده خون می گيره. خيلی دلم می خواد خون بدم، مخصوصا که خونم مثل همه چيزهای ديگم کميابه ( O منفی ) و به درد بخور. ولی می ترسم...
حالا تا بعد از ظهر خدا بزرگه.
...
شنيدم کسايی که گروه خونی O منفی دارند خيلی آدمهای دست و دلبازی هستند. شايد به اين دليل که خون O منفی را می شه به همه گروههای خونی ديگه داد.

2004-11-14T23:21:00.000-08:00

يک سری چيزها هست که من فقط سالی يک بار متوجه می شم، مثلا وسطهای آبان که می رسيم من متوجه می شم تو خونه قندون و نمکدون ندارم، روی مبلم شراب ريخته و جاش مونده، تو باغچه خونم کلی علف در اومده، و از همه مهمتر بايد به همسايه سلام کنم. آخرهای آبان هم همش يادم می ره.

2004-11-11T14:25:00.000-08:00

10 سال تاخير

يادم نيست فينال جام جهانی 1994 فوتبال را کجا و با کيا ديدم، هر چی زور زدم يادم نيومد. يادمه که بازی بين برزيل و ايتاليا بود و من طرفدار ايتاليا بودم و آخرشم باخت و برزيل قهرمان شد. حساب که می کنم سال سوم دانشگاه بودم ولی بقيش يادم نيست. ولی مطمئنم که اونروز از ذهنم گذشت که چه کيفی ميده آدم اين بازی را تو ورزشگاه ببينه. 10 سال بعد آقای روماريو تصميم گرفت بازنشست شه، همه هم تيميهای اون موقعش را صدا کرد که به ياد اون روز، تو همون شهری که قهرمانی را جشن گرفته بودند جمع شن و بازی آخرش را انجام بده. منم دورو بر لوس آنجلس سر در اوردم، همکارم و يکی از پايه های الواطيهام برزيلی بود، اتفاقا شوهر خواهرشم همبازی روماريو تو تيم 94 بود. فقط بازی ديگه با ايتاليا نبود ولی از اين می شه گذشت وقتی که مهمون مازينهو باشی.
...
حالا بايد بشينم يک کم فکر کنم ببينم ده سال ديگه قراره چه کار کنم؟

2004-11-09T23:33:00.000-08:00

چرا نه گفتن انقدر سخته

2004-11-07T02:20:00.000-08:00

می گه : تو وقتی 20 دلار خرج می کنی، فقط 20 دلار را می بينی. نه اون چيزی که با 20 دلار گرفتی

می گم : حرف من يک چيز ديگه هست. وقتی 20 دلار دارم از اينکه نمی تونم هر چيز 20 دلاری را بخرم غصم می گيره

می گه : اون چيزهای 20 دلاری که نمی تونی با 20 دلار بخری واسه تو 20 دلار نيستند

می گم : 20 دلار من بايد مثل همه 20 دلارهای ديگه باشه يا به قولی من ريگ قليون خودم رو می خوام

2004-11-03T14:03:00.000-08:00

نمی دونم چرا بيشتر وقتها کاری که می کنم هيچ ربطی به هدفی که دنبال می کنم نداره.

2004-11-02T14:28:00.000-08:00

ظاهرا من گرفتار ATAQUE DE PERERECA شده ام، کسی می دونه چجوری می شه از شرش راحت شد.

2004-10-29T17:29:00.000-07:00

در آستانه‌ي فصلي سرد
در محفل عزاي آينه‌ها
و اجتماع سوگواري تجربه‌هاي پريده رنگ
و اين غروب بارور شده از دانش سكوت

-- فروغ

2004-10-26T16:50:00.000-07:00

از اين هوای سرد مه آلود بدم می آد. از اين آدمهای فرصت طلب دروغگو متنفرم. پس آفتاب کو؟

2004-10-25T11:03:00.000-07:00

تفاوت

من و اين دوستم که با هم رفته بوديم مسافرت يک تفاوت بنيادی داريم اونم اينه که وقتی تو جاده يک دفعه رگبار بارون می زنه 30 ثانيه طول می کشه تا من برف پاک کن هام را روشن کنم ولی اون بلافاصله اين کار رو می کنه. البته برعکسشم همينطوره، وقتی که بارون قطع می شه واسه من حتی بيشتر از سی ثانيه طول می کشه که برف پاک کن را خاموش کنم ولی اون بلافاصله خاموش می کنه. آگه يک روزی تو پنسيلوانيا رانندگی کنيد حتما به حس برف پاک کنيتون پی می بريد.

عادت

2004-10-21T13:58:00.000-07:00

عادت

اين چند روزی که جاهای مختلف بودم و آدمهای جورواجور را ديدم بيشتر از هميشه ته دلم خالی شد که چقدر ما وابسته به دنيای اطرافمونيم و چقدر اين دنيای اطراف بر اساس اتفاقات ساده، تخمی و غيرقابل کنترل شکل می گيره. اگر برگردم به چهار سال پيش و به جای بليط تهران- لوس آنجلس ، بليط تهران - بوستن را بگيرم از اون به بعدش هيچ چيزش شبيه به هم نمی بود. پس من اين وسط چه کاره ام؟

2004-10-20T11:32:00.000-07:00

خونه

صبح که از خواب بيدار شدم ديدم داره بارون می باره، تو تخت غلطی زدم و با خودم گفتم صبحی جايی نمی رم همين جا تو هتل می مونم. يک کم فکر کردم، انگار يک چيزی اشتباه شده بود، هی اينجا خونمه، امروز بايد برم سر کار. دوش، ريش، اتوبان، کيوب Welcome to Reality

2004-10-08T11:51:00.000-07:00

شرق

جرج واسه مناظره هاش کمک خواسته، ديشب زنگ زد گفت اگر می تونی يک سر بيا يک مشورتی با هم بکنيم. منم نه نگفتم اين هفته ای ميرم يک سری بهش می زنم. سر راه هم بايد برم عروسی در بوستن. خودم را زور چپونی دعوت کردم. البته واسم خيلی خرج داشت، همين که دعوت شدم فهميدم عروسی رفتن چقدر دردسر داره. مجبور شدم بدو بدو برم کت شلوار بخرم. تازه پاچشم دادم درست کنن، اميدوارم امروز حاضر بشه. يک سرم قراره به خانوم آزادی بزنم. خلاصه يکی دو هفته آينده سرم گرمه، برگشتم قراره بيست و هفت تا کار جديد را شروع کنم، اوليش اينه که با تو شام بريم بيرون.

2004-10-07T15:22:00.000-07:00

هندونه

بعضی وقتها بهتره که آدم در هر زمان فقط يک کار جديد را امتحان کنه. مثلا من تازه گيها به سرم زده که برنامه ورزشم را منظم کنم؛ خوب، آفرين به من. ولی نمی دونم چرا تصميم گرفتم که برنامه ورزش را بذارم صبح ها اول وقت. يعنی هم زود پاشم (يک کار) و هم ورزش کنم (دو کار). نتيجش اينه که سر قرار ورزشم دير می رسم، گشنمه و خوابم می آد. آخه آدم گشنه، خواب و دير چجوری می تونه برنامه منظم ورزش داشته باشه.
...
يک نفر هست که من هميشه خيلی دوسش داشتم و دارم. اون خيلی قديما هر وقت با هم راه می رفتيم هميشه با هم می خونديم "ما دوتا داداشيم". بعد از مدتها اين دوسه روزه همش يادش کردم. هيچ چيز خوبی از تو کله آدم حذف نمی شه حتی با فاصله.

2004-10-05T16:25:00.000-07:00

آغاز

هر آغاز، فقط ادامه ای است
و کتاب حوادث هميشه از نيمه آن باز می شود

ما خيلی وقتها کاری را نمی کنيم چون نمی دونيم از کجا شروع کنيم، بعضی وقتها نمی دونيم نقطه شروع کجاست، و بيشتر وقتها نقطه شروع را دوست نداريم. هر قدم که جلو می ريم اگر اون توقع و انتظاری را که تو کلمون پرورونديم بر آورده نکنيم به نقطه شروع شک می کنيم. برمی گرديم و نقطه شروع را عوض می کنيم و دوباره همون آش و همون کاسه.

2004-09-30T13:48:00.000-07:00

ساعت

يکی از روتينهای اين روزهای من ساعتم هست. صبح که کارام رو کردم و می خوام از خونه بزنم بيرون، احساس می کنم مچم سبکه، خوب ساعتم را چرا نبستم؟ ميرم دم سينک دستشويی، نيست! دم پيانو، نيست! ديگه چه کارهايی با دست سر و کار داره؟ آهان، دم ظرفشويی، نيست؟ بی خيال، سوار ماشين می شم ميرم شرکت. تو شرکت که رسيدم می رم دم ميز پينگ پنگ، آهان پيداش کردم يا به قول اينجاييها، در يو گو!
...
امروز برای من روز جهانی مربی يا کوچينگ هست. صبح کله سحر رفتم پيش اوليش گفت: اونجوری نه اينجوری؟ دمدمای ظهر رفتم پيش دوميش گفت: همينجوری خوبه، ادامش بده. دم غروب هم سوميش قراره بهم زنگ بزنه بگه: اينجوری فکر کن نه اونجوری؟
راستی يکی ديگه هم دارم که ديشب اومد پيشم، و هی گفت: بشمار. از بس به خودم گفتم کله شقم، حالا واسه هر کاری بايد با يکی صلاح و مشورت کنم حتی واسه کارهای ...؟ حداقل تو اين زمينه خارجيم:)

2004-09-28T11:41:00.000-07:00

من آن خاکستر سردم که در من
شعله همه عصيان هاست

من آن دريای آرامم که در من
فرياد همه طوفان هاست

من آن سرداب تاريکم که در من
آتش همه ايمان هاست

- شاملو

من تا کی می خوام همه حق ها را به خودم بدم و همه را چپ و راست محکوم و مسخره کنم؟ فعلا که حق با منه و من درست می گم :) ولی مطمئن باش که اگر اينجوری نبود بازم حق با من بود.

2004-09-24T10:30:00.000-07:00

مارلون براندو

اين آقای مسئول خريد شرکت ما، ايندفعه از اين قالبهای خرکی کره از کاسکو خريده. صبحها در مراسم صبحانه شرکت، با ديدن کره، ما همگی يک فاتحه نثار روان شاد مرحوم مارلون براندو می کنيم.
اگه يک روز من دلم واسه اين شرکت تنگ بشه به خاطر صبحانه ها، ناهارها، چايی و قهوه ها، پينگ پنگ ها، Happy Hour ها، باربی کيوها و البته Frame Buffer و IQ-Buffer هايی هست که تک تک لحظه های دو سه سال اخير من را پر کرده اند.
اگه دو سه سال ديگه گوشی موبايل ... خريديد و بعضی وقتها قاطی می کرد، فحش نديد احتمالا تقصير پينگ پنگ بوده.
...
بعضی وقتها با يک کار کوچک می شه يک حس خوب گرفت، مثل وقتی که حس بدی که نسبت به يک نفر داريم را به حس خوب تبديل می کنيم. زور داره ولی سخت نيست، نتيجشم خوبه:)

2004-09-23T15:53:00.000-07:00

فالگير

Quickie:
You may have to compromise to achieve a balance. What are you willing to give up?

Overview:
Be on guard for unexpected company, and be sure your nest is properly straightened up for them. You'll be tickled to answer the door, though. This surprise visit couldn't be any more surprising -- or more pleasing.

امروز رفتم آقای ياهو فال من رو گرفت. حالا بايد يک چيزی رو ول کنم، خونم رو تميز کنم، و بشينم تا سورپريز بياد؟

2004-09-22T10:35:00.000-07:00

سيک

می گن سيکها تو عمامشون مو دارند. ماجرا از اين قراره که سيکها موهاشون رو هيچ وقت کوتاه نمی کنن. دليل تاريخيشم مربوط به زمان حمله مسلمانهاست. سيکها جنگنده های دلاوری بودند و واسه اينکه شناخته بشن موهاشون رو کوتاه نمی کردند.
حالا چی شد من ياد سيکها افتادم. آهان، چند روزيه که ما پسرهای لاگونا، تصميم گرفتيم که ريش بزی بذاريم. ولی هر صبح وسطهای ريش زدنم يک دفعه می گم فاک، دوباره يادم رفت. امان از دست اين حواس پرتی. اشکال نداره، من که عقب نشينی نمی کنم حالا چه با علامت، چه بی علامت.
...
آقای پاور، روابط عمومی سابق، ديشب عدد اعلام نکرد من مجبور شدم بمونم تو خونه حوصلم سر رفت. البته يک کم کارام رو هم کردم.
...
و خدمتتون عرض کنم که من دوباره جای سفت شاشيدم، من چرا همش چيزها رو قاطی می کنم؟

2004-09-21T01:08:00.000-07:00

If I don't manage to fly, someone else will. The spirit wants only that there be flying. As for who happens to do it, in that he has only a passing interest.

- Rainer Maria Rilke

هر چی می خوام اين باسن مبارک را بذارم روی اين صندلی و دو دقيقه به مشغولياتم برسم، نمی شه. هی اين آقای روابط عمومی زنگ می زنه و عدد اعلام می کنه! عدده بهانه است، خيلی وقتهاست که ازش بريدم ولی بهانه خوبيه. هميشه می شه توجيهش کرد. خدايا عذاب نه ولی برفی، بارونی، نعمتی، چيزی بفرست من بشينم کنج خونه شايد کارامو کردم

آدور

2004-09-16T15:41:00.000-07:00

آدور

هر خاری که از دست يا پام در می آورم، يک غر می زنم که خدايا نمی شد کاکتوس را کم خارتر می آفريدی. ديشب رفتيم بيرون و شيره کاکتوس را نوشيديم. لامصب دوای هر دردی را با خود درد می فرسته، کافيه چشت را باز کنی؛ شکرت.

2004-09-15T11:40:00.000-07:00

پرده اول:
بعد از واليبال بايد رفت بار، حتی اگه دو جا مهمون باشی. وقتی دو جا مهمونی فقط يکيشو می تونی بری، اون يکی هم از دستت ناراحت می شه، خوب کاريش نمی شه کرد. بعدا از دلش در می آری يا يک جا حالتو می گيره. مهم نيست، اينها هزينه دوست خوب داشتنه.

پرده دوم:
اگر حرف نزنی و مظلوم يک گوشه بشينی می ترکی، بعدش هم فراموش می شی، اگه حرف بزنی از هر هفت هشت تا حرفی که می زنی يکيش به يکی بر می خوره. کاريش نمی شه کرد. بعد از دلش در می آری يا يک جا حالتو می گيره. مهم نيست، اينها هزينه معاشرت کردنه.

پرده سوم:
اگه راست و پوست کنده باهاش حرف بزنی می گه خری و نمی دونی که خری، اگه حرف نزنی می گه عجب خری بود. فرصتی نيست می خواد حالتو بگيره. اينها هزينه شناخت آدمهاست.

پرده چهارم:
اگه واسش کادو ببری ميگه کی به شما گفته تولدمه، تولدم امروز نيست. اگه کادو نبری می گه پس کادوی تو کو. هميشه حرفی واسه گفتن هست. اينها هزينه رفت و آمد با ...نی ست.

پرده آخر:
اگه صبح يکشنبه تا لنگه ظهر بخوابی، به خودت فحش می دی که وقتم را هدر دادم، اگه اول صبح پاشی بری دوچرخه سواری، می ری تو يک کاکتوس و از اورژانس سر در می آری. اينها هزينه درگيريهای درونيست.

پرده 5 + 2:
...

....

2004-09-09T15:35:00.000-07:00

گوک

وقتی يک چيزی تو کله ام هست و بهش فکر می کنم ديگه اگر خودم را هم بکشم نمی تونم برم سراغ چيزهای ديگه. اين لندمارکيها هميشه می گن که تو در صورتی می تونی در مورد يک موضوع يا يک کار يا هر چيزی موفق و راضی باشی که با موضوعهای مشابه و مرتبط با اون کامل شده باشی. يعنی يک جورايی تکليفت را باهاشون مشخص کرده باشی، حرفات را زده باشی و ...
حالا اگر مثل من از لندمارک بدتون می آد اشکال نداره. برين فيلم Garden State را ببينيد يا What the Bleep. همشون می گن که تا مشق قبلی را نياری، سر مشق جديد نمی تونی بگيری.
حالا چی شده که من دارم اين هور و ماهورها را می گم. آهان، ظهری بعد از ناهار يکی از دوستهای گلم زنگ زد که يک چرندی بنويس. راستش خيلی وقته که می خوام بنويسم، ولی اگه اون چيزی که اين روزها ذهنم را مشغول کرده بنويسم، بايد فاتحه خودم را بخونم! منم، ت*مش را ندارم.
هی شما دو تا هم نياييد واسه خودتون کامنت بذاريد که بايد واسه خودت بنويسی وگرنه ب*اش توش و از اين حرفها، که دلم می خواد اينجوری بنويسم...
...
يک کم هم از زوزمره بگم که عاشقشم. آخر هفته پيش همش رفتيم دريا. دو شماره تنم (به فارسی چی می شه، تيره گی!) رفته بالا. کلی هم ورزش کردم و عرق خوردم از هم در. ديشب فيلم The Corporation را ديدم، بد نبود ولی مدل من نيست. همه حرفاش قبول ولی دغدغه من نيست. امشب فکر کنم بريم بيرون، با گروه زيرزمينی. پسر دخترهای ايرونی خيلی تکراری و خسته کننده شدن. امروز ميرم يک نفسی تازه کنم. آخه چقدر بشينيم شاهکارهای آقای ... را مسخره کنيم. فردا شب واليبال دم ساحل. پس فردا هم تولد ايرونی. من کی می خوام اين درسم را تموم کنم! اين هفته که قطعا نه!

2004-09-02T17:06:00.000-07:00

کرم

کرمم گرفته اينجا يک چيزی بنويسم ولی چون به شدت در خودسانسوری به سر می برم نمی شه. من از فاصله دور، حتی يک کم هم نزديک به نظر می رسه که هيچ موضوعی واسم مهم نيست، جدی نيست و همه چيز را سرسری می گيرم. ولی از يک کم نزديکتر ديگه اين خبرها نيست. بگذريم...
...
امروز رفتيم ناهار ايرونی با آدمهای ايرونی مدرسه ارواين. خوب بود، جای شما خالی. هر چی بيشتر غر به اين جماعت ايرونی می زنم، بيشتر باهاشون می پرم و بيشتر ازشون خوشم می آد و در نتيجه بيشتر غر می زنم و بچرخ تا بچرخيم.
...
امشب قضيه متفاوته، همون خارجی ها که اومده بودن طرح من را بدزدند، دوباره اومدند. منم چون دوست و دشمن و دزد واسم فرق زيادی نمی کنه امشب می خوام باهاشون برم بيرون. يکيشون فرانسويه و اون يکيشون اسکاتلندی. ميريم بيرون حالا شايد يک چيزهای مشترکی داشتيم.
...
واسه آخر هفته دراز هم هيچ برنامه ای نريختم، آخه حوصله وگاس و سانفرانسيسکو را ندارم. شايد مهمون داشته باشم، در هر حال همين دور و برم.
...

2004-08-30T13:34:00.000-07:00

بليپ *

ديروز دوباره رفتم فيلم "What the bleep (fuck) do we know" را ديدم. نه اينکه خيلی ازش خوشم اومده باشه، يک سری داشتن می رفتن منم باهاشون رفتم. اين هزينه ای است که واسه همراهی کسانی که دوسشون داری بايد بدی. حالا خدا را شکر ايندفعه هزينه اش خيلی زياد نبود. بعضی وقتها آدم بايد "A Cinderela Story" يا "White Chicks" را ببينه واسه اينکه با دوستاش باشه.

تو فيلم يک جايی ميگه که همون مکانيزم شيميايی که باعث می شه آدم به هروِيين معتاد شه، باعث اعتياد آدم به احساسات و حالات روانی مختلف می شه. آدم هم هميشه دنبال يک بهانه می گرده که اون اعتياد را پاسخ بده. مثلا يک آدم غرغرو هميشه داره ناخود آگاه دنبال يک بهانه می گرده که غر بزنه، چون مکانيزم شيميايی بدنش می طلبه. يک آدم خوشحال دنبال بهانه واسه شاديه و تو هم دنبال يک بهانه می گردی که خودت باشی، بداخلاق، خوش اخلاق، خجالتی، خوشرو، بدجنس، مهربان، حسود و ...
جالبتر اينکه وقتی يک سلول تقسيم می شه تو سلول جديد گيرنده های بيشتری واسه اون احساساتی که بهشون معتاده بوجود می آره.

اگر فيلم را ديديد و اين چيزها توش نبود زياد نگران نشيد من خيلی مطمئن نيستم که اين را تو فيلم ديدم يا از يک جای ديگه در اوردم. به هر حال بريد ببينينش، خوشتون مياد.

bleep = a short high-pitched sound

2004-08-24T13:35:00.000-07:00

بنگ، بنگ، درنگ

تازگيها ساعت کوک نمی کنم. اينروزها صبحها هوا انقدر مه آلوده که با غلط زدن به سمت پنجره هم نمی شه فهميد ساعت چنده. وقتی که حس کردم که حسابی سير خواب شدم پاشدم يک نگاهی به ساعت کردم ديدم از 9 گذشته. گاماس گاماس دوشکی و ريشکی و اومدم شرکت. تو کيوبم که نشستم، از کيوب سمت چپم داد زد "Did I sleep with you". ميگه آدمها فقط وقتی به هم صبح به خير نمی گن که صبح از تو يک تخت پاشن.
از کيوب سمت راستم هم سر وصدای کيبورد اومد. به مامان تازه سلام کردم. همين امروز و فردا قراره مامان شه. مياد سر کار می گه تو خونه حوصلم سر می ره. ولی من هی می ترسم می گم اگه وقتش بشه من دست و پا مو گم می کنم. بهم کلی دل داری داده و آموزش که خيلی کار سختی نيست. انگار صبحی اولين دردش را داشته. البته آقای بابا هم همين دورو بره و ميدونه که بايد چه کار کنه.
من برم اين IQ-Buffer را يک خورده دست کاری کنم روغن سوزی داره بايد نشتی حافظه هاش رو يک کم کم کنم.
...

2004-08-23T01:10:00.000-07:00

اون بالا رفتی يادت نره که

You don't know your ass from a hole in the ground

2004-08-20T11:13:00.000-07:00

سوال

می گن، يک خرگوشه هر روز می رفته داروخونه و می گفته: ببخشيد هويچ داريد. داروخونه چی هم چپ چپ نگاش می کرده و می گفته: نخير، اينجا سبزی فروشی نيست. خلاصه آقا خرگوشه انقدر می ره داروخونه و تقاضای هويچ می کنه که داروخانه چی عصبانی می شه و دندون خرگوشه را می کنه.
فرداش آقا خرگوشه می ره داروخانه و می گه: ببخشيد آقا آب هويچ داريد؟
...
سوال 1- داروخانه چی چه کار می کنه؟
سوال 2- چرا خرگوشها انقدر خرن که واسه هويچ می رن داروخانه؟

2004-08-17T16:17:00.000-07:00

نسبيت

You must constantly look at things in a different way. Just when you think you know something, you have to look at it in another way even though it may seem silly, or wrong, you must try.

Keeting - Dead Poets Society

شکجه

2004-08-16T14:47:00.000-07:00

شکنجه

می گن يک لره را می خواستند شکنجه کنن، می برنش تو يک اتاق گرد می گن برو يک گوشه بشين.
...
واسه اينکه يک برزيلی را شکنجه کنيد ببريدش کلاب ايرونی، بهش بگين دختربازی کن!

2004-08-13T15:05:00.000-07:00

در گاراژ

صبح که ماشين را از پارکنيگ ميارم بيرون، از توی ماشين دکمه در گاراژ را می زنم که بسته شه. بسته نمی شه. خودم می دونم. آخه ديروزم بسته نمی شد. يکی دوبار ديگه امتحان می کنم. بسته نمی شه. يک کم می آد پايين بعد دوباره ميره بالا و چراغ گاراژ شروع می کنه به چشمک زدن. ماشين را دم در خونه پارک می کنم، می دوم طرف گاراژ، از در گاراژ می رم تو خونه، در گاراژ را از تو خونه می بندم، از در خونه می رم بيرون، يادم می آد کليد در خونه باهام نيست، پله ها را دو تا يکی می رم بالا، کنار نامه هام کليدم را پيدا می کنم (اگر خوش شانس باشم!)، در خونه را قفل می کنم، سوار ماشين می شم و می رم سر کار.
خيلی وقته که اين سيکل را دنبال می کنم، توی همين يکی دو دقيقه ای هم که اين ماجرا طول می کشه مود روزم مشخص می شه. بعضی وقتها اصلا متوجه نمی شم، بعضی وقتها به خودم قول می دم که امشب درستش می کنم، بعضی وقتها سر راه يادم می افته که چند وقته پيانو تمرين نکردم می شينم واسه خودم چند دقيقه دلنگ دلنگ می کنم، بعضی وقتها هم به خودم فحش می دم و ...
سه دقيقه کار داره که دو تا سنسور در گاراژ را تميز کرد. اونوقت وقتی که دکمه در گاراژ را بزنم در بسته می شه. توی سه چهار ماه اخير که من اينوقت را نداشتم.

2004-08-06T14:30:00.000-07:00

PULP

Right now you got ability
But painful as it may be, ability
don't last. Now that's a hard
motherfuckin' fact of life, but
it's a fact of life your ass is
gonna hafta git realistic about
...
,you may fell a slight sting
.that's pride fuckin' wit ya
!Fuck pride
Pride only hurts, it never helps
Fight through that shit
...
?Marsellus Wallace was right, wasn't he

قانون باخت

2004-08-05T13:41:00.000-07:00

قانون باخت

باختن کار آسانی نيست. برای باختن بايد برنامه ريزی کرد. نقشه ريخت، طرح داشت. اول از همه بايد ترس داشت. ترس بهترين کمک برای باخت است. بدون ترس باختن هنوز ممکن است ولی خيلی سخت می شود. قدم بعدی باور است. برای باخت بايد به باختن فکر کرد، بايد جايگاه مناسبی برای آن در نظر گرفت. قدم بعدی آسان تر است، بايد به بقيه نگاه کرد. بايد قاطی جمع شد. هميشه بازنده تر وجود دارد.
...
بگذريم، اصلا حرف زدن در مورد باختن برای باختن کافی است. راستی مقام دوم خيلی مقام بدی است چون با باختن بدست می آيد.

احساس مسئوليت

2004-08-04T16:01:00.000-07:00

احساس مسئوليت

من اينجا قراره چی بنويسم که هی شماها می آيين چک می کنين و می رين؟ حداقل يک راهنمايی بکنين من بفهمم چی بنويسم.
در هر حال خيلی ممنون که سر می زنيد. خوبم. خوب خوب. خيلی خوب. بقيش را هم که واستون ديشب و ظهری تعريف کردم.

خواب

2004-08-03T15:46:00.000-07:00

خواب

خوابم می آد. حوصله ديباگ کردن مدارم را ندارم.
صبحی هم خوابم می اومد، بيدار نشدم برم فوتبال ببينم.
ديشبم خوابم می اومد دير رفتم مهمونی، زودم برگشتم.
ديروز صبحم خوابم می اومد، تا لنگه ظهر خوابيدم و دير رفتم سرکار.
آی الهه خواب دست از سر من بردار بذار بخوابم ...
من از بچگی هميشه خيلی می خوابيدم، مامانم بهم می گفت خفتوک! حالا يک کم چرتم پريد يک چرت و پرت ديگری می نويسم ...

dream

2004-08-02T10:12:00.000-07:00

.Dream is Destiny

جمعه

2004-07-31T10:22:00.000-07:00

جمعه

دوباره جمعه شد. يعنی بازم جمعه شد. قديمها جمعه ها مجبور نبودم زود پاشم برم مدرسه. ساعت دو بعد از ظهر برنامه کودک داشت، بعد از اونم فيلم سينمايی. ظهرهاشم کباب بود مدل مامان پز. اون نون زير کباب را ديگه هيچ وقت نخوردم، دود شد رفت. حالا جمعه ها عوض شده، شده شکل بقيه روزها. جاشو با يکشنبه عوض کرده. با اين حال جمعه هنوز خوبه چون وعده های خوب داره، شنبه داره، و هميشه يک وعده نو.
...
اين هفته هر شب با يک سری رفتم بيرون. همه چيز معمولی بوده، مثل هميشه. يک سينمايی، رستورانی، کافه ای، عرقی، آبجويی چيزی. بقيش هم خواب و کار. دم دمای ظهر که می شه ميرم سراغ وبلاگاشون، يکی عاشقه، يکی فارغه، يکی گيجه، يکی خوشحاله, يکی غر می زنه. پس چرا ديشب همه مثل هم بودن. يعنی دو تا دونه آبجو کافيه که همه بشن مثل هم. عاشق با قاشق بستی بذاره دهن فارغ!
...
امروز من واسه فردا می نويسم. يعنی اين پست جمعه تاريخش مال فرداست. ماجرا از اين قراره که من اگر دو تا پست تو يک روز بکنم، گند زده می شه تو قالب وبلاگم. منم حوصله ندارم برم کدهای قالب وبلاگمو نگاه کنم ببينم چه کارش کنم درست شه. واسه همين تاريخ پست دوم ديروز را کردم امروز. تاريخ پست امروز را هم کردم فردا. اصلا من دلم می خواد امروز فردا باشه.
...
خوب، من پينگ پنگمم بازی کردم، ناهارمم خوردم. بازی امروز از بازيهای رسمی! شرکت بود. من يکی ديگه از اخلاقهای گهم اينه که قبل از بازيها هی زر می زنم، کری می خونم. دو تا تاثير بد داره. اوليش اينه که اولا همه می خوان پوزم را بزنن. يعنی ببرن من را. دوم اينکه مسابقه يا حتی بازی را خيلی حساس می کنه. اونوقت خود خرم اولين آدميم که ظرفيت حساسيت را ندارم. ته دلم می لرزه، حتی اگر مطمئن مطمئن باشم که می برم. بازيم هم صد برابر بدتر می شه. امروز رقيبم هم مثل من کری خوب می خوند. نتيجش اين شد که همه شرکت اومدن تماشای بازی ما. البته بردم ولی مثل سگ نفسم بند اومد. حالا از دوشنبه مسابقات تک حذفی مون شروع می شه. رقيبم هم شانس اول کل مسابقاته ولی من دوباره دارم زر می زنم!!!

هور و ماهور - ادامه

2004-07-30T13:37:00.000-07:00

هور و ماهور - ادامه

فريم بافرم را درست کردم، گذاشتم تو آب نمک که خوب تست شه. حدود سه ساعتی طول می کشه که اين تست من تموم شه. رفتم يک سر به جناب استادم در دانشگاه زدم. معمولا پنجشنبه ها و سه شنبه ها می رم يک سری دانشگاه. اين دفعه کار خاصی نکرده بودم. استادم خيلی خوبه، اگر کاريم نکرده باشم يک گپی باهام می زنه يک کم دوسه تا مساله را با هم بالا پايين می کنيم. ولی اين کار دانشگام از اون کارهاييه که خيلی دلم می خواد زود شرش را بکنم تموم شه ولی انرژی کافی نمی ذارم. بايد يک زور گنده بزنم تموم شه. البته اول بايد شروعش بکنم.
...
اين چند روز هی رفتم سينما. و هی فيلم ديدم. بد نبود ديشب يک مستند در مورد متاليکا ديدم. با حال بود در مورد دو سه سال اخير بود که داشتند اين آلبوم آخريشون را درست می کردند. سوای همه خل بازيهاشون، آدمهای ساده ايند. به نظر من عجيبه که چرا اينها شدند متاليکا و خيليهای ديگه هيچی نشدند. من چيز خيلی خاصی توشون نديدم. نه اينه باحال نباشند. خيلی با حالند. اصلا خدا هستند ولی يگانه نيستند. احتمالا قسمتشون اين بوده که مشهور شن!
فيلم پريشب اسمش بود Maria Full of Grace ، مال کلمبيا بود. مثل همه فيلمهای ديگه جهان سومی. تلخ، واقعی و تکراری. به نظر من اگر رخشان بنی اعتماد تو کلمبيا به دنيا اومده بود به جای زير پوست شهر، اين فيلم ماريا را می ساخت. از Netflix هم دو سه تا فيلم جديد گرفتم و ديدم. دنيای فيلم از دنيای واقعی رنگی تره، سياه تره، سريعتره، کند تره، تلخ تره، شيرين تره و ...! البته دنيای واقعی هم ساخته ذهن ماست. يعنی آقای ذهن کارگردانشه. دلش خواست سياهش می کنه، رنگيش می کنه، آبيش می کنه، سفيدش می کنه و ...! حالا اينکه چه جوری دلش می خواد را من ديگه نمی دونم. لابد تهيه کننده ازش خواسته. تهيه کننده کيه، اون را ديگه حتی حدس هم نمی تونم بزنم.

هور و ماهور

2004-07-29T10:17:00.000-07:00

هور و ماهور

من نمی دونم ديشب چی بود که خوردم که تازه الان کلم داره کم کم گرم می شه. وقتی بخواهی هم پياله عرق خورها بشی يک جايی بالاخره گندش در می آد. البته حالم با حاله. به جز اين رييس *ونيم که مجبورم کرده امروز بيام سر کار و وبلاگ بنويسم. (نه بابا کلی کار دارم حالا يک زره کرمم را بريزم انجامشون می دم). قرار بود امروز برم يکی از اين سمينارهای يک روزه کيدنس! (اين اسمهای انگليسی را به فارسی که می نويسيم عجيب غريب در می آن!) که نشد، يعنی نذاشت.
...
تا حالا که هفته سريعی بوده. هنوز خستگی آخر هفته پيش تو تنمه. منم که کونم تو خونه بند نمی شه يک خورده استراحت کنم. خلاصه بچرخ تا بچرخيم. اين هفته يک خوردشم مبهم و نامعين بود. ولی خوب بعضی وقتها مبهم و نامعين بودنم بد نيست. (اين لينک درست کنم کجاست که حداقل يک لينکی بدم بفهمين چی می گم!). چرا همه چيز قاطی شده.
...
من برم يک خورده کار کنم بقيش را بعدا می نويسم. بايد به فريم بافر يک چيزی اضافه کنم که وقتی سيگنال stall فعال هست يک گه جديد بخوره.

2004-07-26T10:48:00.000-07:00

What happens in Vegas stays in Vegas?

خداحافظ

2004-07-23T01:22:00.000-07:00

خداحافظ

من بايد از همه حلاليت بطلبم. ايندفعه با همه دفعات ديگه فرق می کنه. حداقل به من اينجوری الهام شده. همتون را خيلی دوست دارم حتی اونهايی را که با خودم نبردم.
من دوباره دارم می رم لاس وگاس. نه نه، اشتباه نشه.اونجا مستغلات نخريدم. هی همه گفتند بخر ولی من نخريدم. فعلا نه شايد وقتی ديگر. داريم می ريم عزب پارتی يا همون Bachelor Party. ماجرا از اين قراره که دوستان، آقايی را که هوس دامادی کرده، می برن چيزهای مختلف بهش نشون می دن شايد سر عقل بياد و از اين حماقتش دست برداره. نه بابا شوخی کردم، می برنش که چش و دلش سير شه و بره دنبال زندگی و تعهد و از اين جور چيزها. نه اينم نيست، بزرگترها و ريش سفيدا می برنش که براش اسراری را فاش کنن. نه اينم لوسه؟ پس چی می تونه باشه؟ شايد می برنش که به بهانه اون خودشون يک نفسی بکشن. من نمی دونم، ما که داريم می ريم. بزرگترين سوئيت هتل ونيز را رزرو کرديم. 1400 فوت مربع وسعتش. تو سوئيت جاکوزی داره. تو دستشويش تلويزيون داره و ...! منم نديد بديدم به خدا! دلم به چه چيزهايی خوشه.
راستش مهم نيست کجا می ريم و واسه چه کاری. من و اين گروه از دوستام که از چهار تا قاره مختلفيم اگر تو جهنمم بريم بهمون خوش می گذره. مخصوصا اين ژان و ژان که تو اين سه سالی که با هم کار می کنيم به تنهايی کافيه که حس آدم را خوب کنه. من و اون مدتهاست که همسايه ايم. کيوبهامونو می گم. صبح که ميشه يک دونه موز واسه خودش می آره يکی واسه من. بعد سمت هلالی موز را به سمت بالا می گيره، جلو دهنش می ذاره و می گه Smiling face or Goh face بعد هم می ره ميشينه تو کيوبش و کار می کنه. دلش پاک پاکه. نه عقده داره، نه کينه نه هيچی. هراز گاهی نق می زنه ولی خيلی خوب می دونه که تو زندگی هيچ چيز مهمی نيست. دست منو گرفته خيلی جاها برده، خيلی جاها هم با هم رفتيم، يک جاهايی هم هست که قراره با هم بريم. هی فکرهای بد نکنيد، ما جای بد نمی ريم کار بدم نمی کنيم.
...
با همه اينه ها وگاس ديگه بسه. کسی نمی آد بريم شرق! نيويورکی، بستنی! (منظورم Boston هست نمی دونم چرا شکل بستنی شد!)

صبحانه

2004-07-21T13:58:00.000-07:00

صبحانه

صبحانه تمام شد. نه، قرار هفتگی صبحانه خوردن در لاگونا تموم شد. نه، يعنی ديگه بهتون ايميل نمی زنيم که بياييد صبحانه تو لاگونا. خواستيد بريد. من هم اگر خواستم می رم. شمارشش از دستم در رفته. فکر کنم 12 يا 13 بار رفتيم واسه صبحانه خوردن. يک روز کاری، وسط هفته، قبل از کار. من از اينکه از تو رختخواب پاشم برم سر کار بدم می آد. و هميشه همينکار را می کنم. ساعتم که زنگ می زنه، بهش محل نمی دم. انقدر تو رختخواب می مونم تا انقدر دير بشه که هيچکار نتونم انجام بدم. بعد تو ماشين در حالی که دارم ريشم را می زنم با خودم دعوا می کنم که فردا ديگه از اين غلطها نکنی. و فردا همون آش و همون کاسه. هر چيزی که به من اين امکان را بده که فاصله رختخواب تا محل کار را زياد کنم هميشه خوشحالم کرده، گرچه که دوام چندانی نداشته. صبحانه هم يکی از اين برنامه ها بود. اونم مثل همه کارهای ديگه عادی شد، وقتی هم چيزی عادی بشه، حرص آدم را در می آره، می شه مثل کار، مثل درس، مثل عشق، مثل من، مثل تو.
حالا بايد کم کم فکر يک کار ديگه باشيم. دوست دارم وسط هفته باشه تا بهمون ياد آوری کنه که کار تنها جزيی از زندگيه. حتی تو روزهای غير تعطيل، حتی با وجود همه Deadline ها. (به فارس می شه چی؟ تاريخ تحويل!). دوست دارم همه بيان تا ترسمون از با هم بودن بريزه، بدونينم که با هميم. و از همه مهمتر دوست دارم که تو بيايی. نگی که کله سحر کی حال داره، کار دارم، درس دارم، خوابم می آد، حوصله آدم مثبت ندارم، ديکتت خرابه، خجالت می کشم، ماشين ندارم.
حالا چه کار کنيم به نظر شما؟
...
در ضمن صبحی خيليم خوش گذشت. تازه عکسم گرفتيم. قراره تو مجله سيمای لاگونا چاپ بشه. دريا مثل هميشه آبی بود. آسمونم همينطور. تو کجا بودی؟

دوشنبه

2004-07-19T17:47:00.000-07:00

دوشنبه

دوشنبه روز خوبی واسه شروع هفته نيست. من دوشنبه ها خسته ام. خوابم می آد. کارهايی را که قرار بوده آخر هفته سر وسامان بدم نکردم. تازگيها هم يک کار جديد به همه کارها اضافه شده و اونم يک مشت پيغام Task Overdue از طرف جناب PDA هست که عذاب وجدانم را بيشتر می کنه.
بابام هميشه شنبه ها بيکاری می گرفت. می گفت شنبه روز خوبی واسه سرکار رفتن نيست. آدم آخر هفته خسته می شه. می رفت بانک، روغن ماشين عوض می کرد، غذا می پخت، کتاب می خوند و هفته را آرام شروع می کرد. من هم از اينکه بايد برم مدرسه حرصم می گرفت و بهش حسوديم می شد.
...
امروز گردنم هم درد می کنه. نمی دونم مال چت پنجشنبه شبه، يا مال واليبال شنبه، يا سينمای ديشب. حالا واليبال و سينما را کاريش نميشه کرد ولی فکر کنم واسه چت ديگه پير شدم. البته چت باحالی بود، اگر گردنم خوب بود کلی چيز در موردش می نوشتم.
...
شنبه هم آش بود هم همه چيزهای ديگه. هرچی صبر کردم که تهيه کننده، کارگردان، يا بازيگر مهمان چيزی در موردش بنويسند که ننوشتند، منم حالشو ندارم. گفتم که گردنم درد می کنه. فقط آش ايندفعه خيلی شبيه سوپ اوندفعه بود ولی بدون هايپر. البته سيرداغ و پياز داغ بهش اضافه شده بود.
...
اين روزا سعی می کنم کار زيادی نکنم تا گردنم خوب شه. ولی از چت نمی شه گذشت!

کرديت کارت

2004-07-15T13:09:00.000-07:00

کرديت کارت

ديروز سر ميز صبحانه تو لاگونا، موقع پول دادن که شد ديدم که پول تو کيفم نيست. عجيب نبود من معمولا پول نقد ندارم. خدا خيری به اينه پلاستيکها بده. اما ايندفعه کرديت کارتی که باهاش معمولا خريدهای روزانه ام را می کنم هم نبود. اونو چه کارش کردم! نمی دونم! خلاصه صبحانه بدهکار آقای ايندفعه قصاب/موسيقيدان شدم. اميدوارم موقع تسويه سنتور دستش باشه!
...
يک کم که فکر کردم متوجه شدم دو سه روز گذشته از اين کرديت کارتم فقط واسه حساب ناهار استفاده کردم. ديروز، نه دوشنبه رفتيم رستوران پرويی (INKA Grill) اونجا من سهم خودم را با کرديتم دادم. ولی بعد از اون دوباره سه شنبه وقتی اسکارلت را بردم دکتر، سر راه رفتيم Billy's اونجا کل پول غذا را با همين کرديتم دادم. پس احتمالا هنوز Billy's بايد می بود. آدم خوشبين و خونسرديم، گرچه اين اخلاقم بعضی وقتها پدرم را در می آره ولی حداقل از اعصابم مواظبت می کنه. زنگ نزدم که کرديت کارت را بلاک کنم، صبر کردم خانم خوشگلهای Billy's بيدار شن و برن سر کارشون بعد بهشون زنگ زدم و خوشبختانه کارتم اونجا بود. ايندفعه هم به خير گذشت.
...
داشتم دفعاتی را که تو رستوران يا بار، چيزی را جا گذاشتم واسه خودم مرور می کردم، متوجه شدم اون مواقعی که مستم يا گيجم چيزی را جا نمی گذارم ولی معمولا اون زمانهايی که حواسم جمع تر هست يک گندی می زنم. يک کم که بيشتر دقت کردم يک رازی را کشف کردم. اون وقتهايی که حواسم سر جاش نيست معمولا تيپ (انعام) بيشتری می دم و کارتم را که جا می گذارم گارسن دنبالم راه می افته تا بهم بده (کارت را می گم)، اما وقتی حواسم جمع باشه، تيپم کمتره و احتمالا گارسنه با خودش می گه، *ون لقش اگر کارتش را خواست برمی گرده. عجب !!!

اسباب بازی

2004-07-13T16:08:00.000-07:00

اسباب بازی

دوباره رفتم واسه خودم يک اسباب بازی جديد خريدم. اين دفعه يک PDA مدل HP2215 (من از محصولات HP خوشم می آد چون Initial من را روشون می گذاره). از اين به بعد من هيچی يادم نمی ره. هيچ جا دير نمی رم. همه کارهام را هم به موقع انجام می دم.
واسه اينکه امتحانش کنم رفتم واسه چهار ماه ديگه بليط کنسرت گرفتم. بعد توی PDA تو روز اول اکتبر نوشتم کنسرت استينگ از ساعت 8 تا 12 شب. بعد هم اون را تنظيم کردم که سه روز قبل از روز کنسرت بهم خبر بده. حالا اميدوارم تا اون روز گمش نکنم.
خوب، کار از محکم کاری عيب نمی کنه. ممکنه PDA کار نکنه. واسه اونم يک فکری کردم. يک جا شش تا بليط خريدم واسه دوستی، آشنايی، خلاصه هر کی که خواست بياد. اگر PDA کار نکرد، حداقل يکی از اين شش نفر يادش می مونه ديگه. کنسرت را از دست نمی ديم به هر حال. شما هم اگه خواستيد، خبر کنيد. فقط روز اول اکتبر بايد ارواين باشيد و ... همين. به قول ايشون:

And I'll be swimming
In the sea
No banging on this glass
For me
My eyes saw red
When my world turned blue
So I'm leaving
Everyting that's true

...
اسکارلت دوباره مريض شده. ميگه سرش درد می کنه. من اگه به خودم بود کاريش نداشتم، می گفتم عصبيه. يک خورده آروم بگيری خوب می شه. ولی يک دوست دارم خيلی گيره و حساس. مجبورم کرد ببرمش دکتر. دکترم بهش آزمايش داده ببينه چشه. امان از دست اين دکترا. حالا اون بيمارستانه تا ببينيم چشه.
...
فردا می خواستم دودره کنم برم يک خورده استراحت، نشد. سر ظهر واسم Meeting گذاشتند. کوفت! حالا خيليم طوری نيست!! امروز استراحت می کنم.

وقتی نق نمی زنم

2004-07-11T13:22:00.000-07:00

وقتی نق نمی زنم

من بالاخره رسيدم خونه. عجب آخر هفته پرباری تازه هنوز تهش مونده. جمعه شب که سوار ماشينم شدم رفتم سمت لوس آنجلس همه لنزها دوباره مثبت شد. معمولا من از بس همه چيزها را مثبت می بينم حرص خودم و همه اطرافيانم را در می آرم. انقدر که بعضی وقتها فکر می کنند که از *ون گشاديمه که دردسر حرص خوردن را حاضر نيستم بپذيرم، يا اينکه واسه کارام Passion ندارم و خيلی واسم مهم نيستند، از هر چی که باشه من هر صبح که پا می شم همه ستاره هام را می شمارم، يک بوس گنده می فرستم واسه خداجونم و می روم دنبال زندگيم. قر و نق هم به اندازه کافی می زنم ولی خوشحالم:)
...
من هميشه فکر می کردم که خيلی سخته که يک آدم از خودم بی خيال تر، نامرتب تر، پرحرف تر و ... پيدا بشه. ولی تازگيها دست روزگار همش داره پوز من را می زنه. يکی از اين آدمها همين دوستمه که با هم رفتيم کنسرت. تو راه کنسرت ترافيک بود، يک لحظه نزديک بود حرص بخورم که دير می رسيم. دوستم گفت حالا کنسرت سه ساعته؛ نيم ساعتشم که از دست بديم چيزی نميشه. حرصم نيومده، رفت.
...
کنسرت خيلی خوب بود. فقط من تو کنسرت هر از گاهی حواسم پرت می شد و می رفت دنبال دنبلان. اين مشکليه که من با کنسرتهای توی لوس آنجلس دارم. يا حواسم به دنبلانه يا کله پاچه يا دل و قلوه. بالاخره کنسرت تموم شد ما هم رفتيم رستوران قناری و من هم به دنبلان رسيدم.
...
خيلی از نيمه شب گذشته بود، ديگه قدرت تا خونه اومدن نداشتم همونجاها وسط راه خونه يکی از دوستام خوابيدم. هنوز چشام گرم نشده بود ساعت زنگ زد. بيدار شدم رفتم کلاس ترافيک، که جريمه ام از پرونده اعمال رانندگيم پاک شه. کلاس، من را ياد کلاس انقلاب اسلامی و ريشه های آن می انداخت. از اون کلاسهایی که اجباریه، بايد به خاطر حضور غايب بری، حوصلشو نداری، آخر سرم شب امتحان يک جزوه از يکی کپی می کنی و می خونيش، يک نمره نسبتا خوب می گيری، از امتحان هم که در اومدی همه چيز يادت رفته. با همه اينها خيلی بد نبود. رانندگیم مثل کار، مثل عشق و مثل همه اون چيزهاییه که هر روز انجام می ديم، کم کم واسمون عادت می شه. ديگه نه قدرش را می دونيم نه اصلا قسمتی از زندگی می پذيريمش. بعد با تند رفتن، رانندگی در حال مستی، يک دور زدن ناگهانی همه لذتش را از بين می بريم. هر از گاهی کلاس ترافيک، واسه همه چيزهای ظاهرا تکراری زندگی بدک نيست.
...
از کلاس در اومدم رفتم مهمونی حمام بچه. ديوانه کننده خوش گذشت. يک سری از خانمهای مهمونی حرصشون در اومد و اعتراض کردند که چون ما پسرها، تو Baby Shower ها، حضور فعال داريم و بهمونم خيلی خوش می گذره از اين به بعد اونها هم تو مهمونيهای Bachelor Party ما می آيند. ما که بخيل نيستيم. قدمشون روی چشم. اما ...
مهمونی حدود ساعت 8 تموم شد. اما چون هيچ کس نمی تونست رانندگی کنه هيچکی خونش نرفت و هم با يک ماشين رفتيم بيرون. ... بعد از اون تنها چيزی که يادم می آد اينه که داشتم دنبال مسواکم می گشتم که مسواک کنم و بخوابم. آخرم پيداش نکردم!
...

نق

2004-07-09T17:15:00.000-07:00

نق

دارم می رم کنسرت Gipsy King توی Greek Theatre ، ولی حوصله ندارم. فردا کله سحر بايد برم Traffic School. يک زره که تند بری بايد صد جور تاوان پس بدی. فردا بعد از ظهر هم بايد برم Babay Shower. بيچاره حنا که هنوز به دنيا نيومده يک سری نره خر مست دارن می رن مهمونيش. من و دوستای شرکتم Baby Shower و Bachelor Party را تقريبا يک جور برگزار می کنيم. خدائيش خيلی هم بی ربط نيستند. جفتشون جشن عشق و زندگی هستند. واسه جشن گرفتنش هم بهترين کار فرار از عشق و زندگيه حالا با کمک الکل يا هر چيز ديگه. يکشنبه اگر کانال 228 برنامه داشت که ميشينم خونه و تماشاش می کنم وگرنه يا کانال 215 و يا 218 را نگاه می کنم. يکی هم تازگيها بهم گفته Passion ام کمه شايد يک کم برم دنبال اين آخری. معلم پيانمومم ديشب سر کارم گذاشت و دودرم کرد. اين پيانيستها همشون دودره هستن. توپ پينگ پنگمونم شکست امروز. خلاصه تو مود نق زدنم. وقتی دلت می خواد نق بزنی کلی بهانه دستت می آد، آخه توپ پينگ پنگمون ديگه واسه چی شکست! هايپرم بهم ميل زده که چرا نمی ريم کمپينگ. روم به ديوار، اين هفته که هيچی، هفته بعدم که گوسفند را می بريم چرا، خودمونم می ريم آش خورون. هفته بعدشم بايد برم Bachelor Party (قاطی کردم فردا Bachelor Party بود يا Baby Shower! حداقل کادوهاش با هم فرق می کنه). هفته بعدش قول می دم بريم کمپينگ.
من برم. تو اين ترافيک کی حال داره بره کنسرت. ميدونم که بهم خوش می گذره. ولی دلم می خواست يک خورده نق بزنم.

22 بهمن

2004-07-07T12:04:00.000-07:00

22 بهمن

22 بهمن تو امريکا چهارم جولای می افته و تعطيله.
...
تو يک آخر هفته دراز (long weekend) چون همه ميرن مسافرت منم بايد برم يک جايی. چون من حوصله برنامه ريزی از قبل را ندارم اگر بخواهم يک جايی خارج از جنوب کاليفرنيا برم دو تا گزينه بيشتر ندارم، سانفرانسيسکو يا لاس و گاس. ايندفعه قرعه با وگاس بود.
...
وقتی تو ثانيه آخر هتل رزرو کنی بايد يکسری جاها کوتاه بيايی. يا بايد با يک آقا پسر خوشگل پشمالو رو يک تخت بخوابی، و يا بايد اتاقی که سيگار کشيدن توش مجازه را انتخاب کنی. البته من را کشتند!
...
(بقيه اش را بعد از پينگ پنگ و ناهار می نويسم ...من برگشتم ... جاتون خالی هم بردم هم ناهار يکی اينجا کباب و خورش بادمجان سفارش داده بود ما هم خورديم، رئيسم هم نيست. انگار يک جورايی کويته. خدا آخر و عاقبت ما را بخير کنه!)
...
برگرديم وگاس؛ خوبی اتاقی که سيگار کشيدن توش مجازه اينه که هم منظره بهتری داری و هم می تونی تو تختخواب دراز بکشی، سقف را نگاه کنی و سيگار بکشی. دود که خورد به سقف نوبت پک بعدی می رسه.
با همه اينها داشتن اتاقی که توش سيگار کشيدن مجازه با يک هم اتاقی که حتی تو وگاس سيگار نمی کشه مثل ... می مونه!
...
با يک حساب سرانگشتی من تو اين سه سال و خورده ای که اينجا بودم تا حالا شش بار رفتم وگاس. دفعه اول نديد بديد بودم، دفعه دوم وحشی و افسار گسيخته، سوم خسته سر راه گراند کنيون، چهارم خانوادگی، پنجم گيج ومنگ، ششم آزاد و راحت.

کانال 228

2004-07-02T18:54:00.000-07:00

کانال 228

روبروی تلويزيون روی کاناپه دراز کشيده ام. کانال عوض می کنم. دنبال چيز خاصی نمی گردم. سرگرمم. به چيز خاصی فکر نمی کنم. همه چيز عادی و معمولی است. وقت استراحت است. کانال 5 سريال دوستان، کانال 11 ديوانه از قفس پريد، کانال 212 سامبا، کانال 213 اسکی، کانال 214 تنيس، کانال 215 ساحل اقيانوس آرام، کانال 216 کافی و سيگار، کانال 217 برباد رفته، کانال 218 روزهای معمولی، کانال 219 عرفان، کانال 220 فوتبال، کانال 221 سگ پز، کانال 222 درس آدم شدن، کانال 223 کاپيتان کريم، کانال 224 گم شده در لاس وگاس، کانال 225 سريال سکس و شهر، کانال 226 عصر جديد، کانال 227 طبيعت، کانال 228 ... (نفهميدم چی بود!)، کانال 229 مهاجران، کانال 321 نوستالژی، کانال 322 جنگ، کانال 323 کنسرت، کانال 324 پيانيست، کانال 325 مشق شب، کانال 326 کار، کانال 327 زمانی برای مستی اسبها.
کنترل را کنار می گذارم. دستهايم را به هم گره ميزنم، پشت سرم می گذارم، به پشت دراز می کشم، سقف را می بينم، به خواب می روم. فردا روز ديگری است. از خواب که بيدار می شوم، کنترل را بر می دارم، کانال 228، (خش خش خش ...)، برنامه ای ندارد. دنبال روزم می روم، می دوم، می خورم، می خوانم، می خوابم.
چند روزی است که کانال 228 ذهن مرا به خود مشغول کرده است. از جلو تلويزيون که رد می شوم، ناخودآگاه کانال 228 را می زنم. هيچ برنامه ای ندارد. به دوستم تلفن می زنم، می دانم که چندين بار کانال 228 را ديده است. ازش در مورد زمانبندی برنامه های کانال 228 می پرسم، نمی داند. می گويد هر از گاهی برنامه دارد، ولی زمانبندی خاصی ندارد. نمی داند.
...
ديشب دوباره کانال 228 را نگاه کردم، هنوز برنامه هايش را دوست دارم. تنوع دارد، جذاب است، آرام است، عميق است، صميمی است، فقط کمی ترسناک* است.

* از دفتر کانال 228 يک فاکس به من رسيد که ترسناک واژه درستی نيست و عجيب بهتر ويژگيهای اين کانال را توصيف می کند. منم اصلاح می کنم که:
کانال 228 کمی عجيب است.

ديوانه

2004-07-01T16:38:00.000-07:00

ديوانه از قفس پريد!

امروز

2004-06-30T18:46:00.000-07:00

امروز

مدارم کار نکرد، تقصير من نبود
زود پا شدم، دير شد
نوشتم، چرت و پرت بود
خوردم، خدا رسوند
بازی کردم، بردم
زنگ زد، جواب دادم!

فردا

2004-06-29T11:56:00.000-07:00

فردا

وقتی مدارت کار نمی کنه،
به زور از خواب پا می شی
هیچی واسه نوشتن نداری
ناهارت بهت نمی چسبه
پینگ پنگ می بازی
هیچ کی بهت تلفن نمی زنه
...
مست که کردی،
تا دیروقت نمی خوابی
از هفت دولت آزادی
هرچی دستت برسه می خوری
یادت می ره که باختی
تلفنت که زنگ می زنه نگاش می کنی
...
فردا، مدارم را درست می کنم
زود پا می شم
می نویسم
می خورم
پینگ پنگ، شاید بازی نکنم
تلفنم که زنگ زد نگاش می کنم!

2004-06-28T10:18:00.000-07:00

Something has happened to me, I can't doubt it anymore. It came as an illness does, not like an ordinary certainty, not like anything evident. It came cunningly, little by little; I felt a little strange, a little put out, that's all. Once established it never moved, it stayed quiet, and I was able to pursuade myself that nothing was the matter with me, that it was a false alarm. And now, it's blossoming.
...
So a change has taken place during these last few weeks. But where? It is an abstract change without object. Am I the one who has changed? If not, then it is this room, this city and this nature. I must choose.
...
(Monday, 29 January, 1932 by A.R. )